Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Απομνημονεύματα Διακοπών στο Άνω Κουφονήσι (ίσως, μια κακή επιλογή)

Το πλοίο έφτασε στις 14.15 όπως ήταν προγραμματισμένο. Μας περίμενε η ξανθιά κυρία του Σ.Σ. (τα αρχικά των ενοικιαζομένων δωματίων που μείναμε εγώ και η κολλητή μου τα οποία δεν αναφέρω επειδή δεν θέλω να κάνω διαφήμιση) η οποία μας παρέλαβε και μας μετέφερε στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει. Το καλωσόρισμα σε αυτό το μικρό νησί που ήρθαμε για πρώτη φορά (και για εμένα τελευταία) ήταν από αδιάφορο έως ξεψυχισμένο. Η κυρία που μας παρέλαβε (της οποίας το όνομα δεν μάθαμε ποτέ by the way) μας παρέπεμψε στον κύριο Δ. μόλις μας έφερε στα ενοικιαζόμενα ο οποίος πολύ γρήγορα προσφέρθηκε να μου μεταφέρει τη βαλίτσα για τα επόμενα μέτρο μέχρι το δωμάτιο, μας έδωσε έναν χάρτη του Kουφονησίου δείχνοντάς μας την τοποθεσία των δωματίων και του λιμανιού για να κατατοπιστούμε. Ζητήσαμε να πληρώσουμε το δωμάτιο (επειδή μέσω του booking που έγινε η προκράτηση δεν παρακρατήθηκε το ποσό από την κάρτα) κι εκείνος είπε αστειευόμενος πως δεν είναι "τόσο κακοί άνθρωποι ώστε να παίρνουν τα χρήματα με το καλημέρα". Μία εικόνα που σύντομα ανατράπηκε.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Απομνημονεύματα 14ης Ιουνίου 2016 (Διπολική Διαταραχή: Η περίπτωση του Paul Dalio)

Ψυχική ασθένεια ή ένας άλλος τρόπος ζωής;

Η Huffington Post έκανε πριν λίγο καιρό ένα μικρό ρεπορτάζ αναφορικά με την καινούργια ταινία του Paul Dario, Touched with Fire, η οποία δείχνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο πως είναι να ζει κανείς με διπολική συναισθηματική διαταραχή. Η ταινία αυτή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, και συγκεκριμένα πρόκειται για τη ζωή του ίδιου του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Paul Dario, που παρουσιάζει μέσα από την ταινία το πώς η ψυχική ασθένεια γίνεται μία νέα ταυτότητα που σε αναγκάζουν να φέρεις ως άνθρωπος αλλά πώς κατάφερε να απεγκλωβιστεί από αυτό και να αγαπήσει τη ζωή.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Απομνημονεύματα 21ης Μαΐου 2016 (ένα εγκώμιο για τη Μητέρα [μου])

Το σημερινό απομνημόνευμα μάλλον πρόκειται για εξομολόγηση παρά για μια απλή εναπόθεση σκέψεων. Και την τιμητική της έχει η μητέρα μου.

Ένας άνθρωπος στον οποίο απέφευγα να λέω πως αγαπώ, ένας άνθρωπος με τον οποίο οι συγκρούσεις ήταν πολύ συχνό φαινόμενο, ένας άνθρωπος για τον οποίο τα συναισθήματα που τρέφω είναι ανάμεικτα.

Όταν ήμουνα μικρή (όχι πως τώρα δεν είμαι - μη τυχόν και δω κανένα σχόλιο για την ηλικία μου!), θυμάμαι ακόμα εκείνη τη "φάση" της εφηβείας που περνούσα και ένιωθα πως κανείς δεν με καταλάβαινε. Εγώ, ξεροκέφαλη από τη φύση μου και η μητέρα μου αυστηρή και επιβλητική. Δεν μπορούσαμε ποτέ να βρούμε μία μέση λύση και ο διάλογος μεταξύ μας έμοιαζε μια ουτοπία που δεν μπορούσαμε να αγγίξουμε ούτε για πλάκα. Από τη μία, ήθελα να νιώθω την απόλυτη ελευθερία και να κάνω ό,τι θέλω (στηριζόμενη πάντα στο επιχείρημα ότι "Όλοι λένε πως είμαι πιο ώριμη για την ηλικία μου άρα μπορώ να αποφασίζω και μόνη μου για όλα") και από την άλλη πλευρά, η μητέρα μου που προσπαθούσε να κρατά μία τάξη μέσα στο σπίτι, ένιωθε ότι με το να κάνω ό,τι θέλω, επαρμένη από την "ωριμότητά" μου, έχανε τον έλεγχο. Βέβαια, η κάθε μία μας είχε τα ελαττώματά της και οι συγκρούσεις ήταν κάτι δεδομένο. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα όμως ήταν πως ποτέ δεν αναγνώριζα τα δικά μου τα ελαττώματα και έριχνα πάντα, μονάχα, όλο το φταίξιμο σε εκείνη. Κι ας είχε - μερικές φορές (και όχι πάντα) - δίκιο.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Απομνημονεύματα 20ης Απριλίου 2016 (ένας χρόνος γεμάτος Απομνημονεύματα)

Έτσι απλά πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Γεμάτος με γέλιο, γέλιο, γέλιο και γέλιο (μεγάλη η ποικιλία προφανώς). Πέρυσι τέτοια περίοδο αναρωτιόμουν για το εκμέκ τσουρέκι (να φτιάξω ή να μη φτιάξω; - τελικά το έφτιαξαααα) και φτάσαμε ένα χρόνο μετά σε έρωτες και λουλουδάκια, στα απομνημονεύματα των διακοπών στους Παξούς (που, αν και 17 σελίδες η συνολική έκταση, ήταν ίσως ό,τι πιο πετυχημένο έχω εκθέσει ποτέ), σε ιστορίες για αγρίους και μή. Κάθε φορά που έχω την ανάγκη να γράψω και να εκφράσω σε μερικές γραμμές (μιλάω για τις φορές που προφανώς δεν φλυαρώ με κατεβατά) κάτι που με χαροποιεί ή με προβληματίζει, καταθέτω ένα κομμάτι μου διαδικτυακά που το διαβάζουν άνθρωποι που γνωρίζω προσωπικά και άγνωστοι προς εμένα. Κάθε φορά όμως, δηλώνω την παρουσία μου γράφοντας το μακρύ μου και το κοντό μου επειδή έχω την ανάγκη να εξωτερικεύσω κάποια πράγματα. Τυχεροί και άτυχοι αναγνώστες θα πέσουν πάνω στα γραπτά μου, θα τους αρέσουν ή θα τους απογοητεύσουν όμως ανεξαρτήτως του αναγνωστικού κοινού και των συναισθημάτων που πρόκειται να προκληθούν, έχω πετύχει το μεγαλύτερό μου στόχο:

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Απομνημονεύματα 17ης Απριλίου 2016 (είναι επικίνδυνα εδώ...)

Αυτό που δεν μπορείς να περιγράψεις με καμία λέξη από τις τόσες προσφερόμενες σε κάθε γλώσσα, είναι ο έρωτας. Είναι περίεργο γιατί την μία αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και το σώμα σου εκκρίνει όλη αυτή την αδρεναλίνη για να ξεφύγεις από κάτι που σε αποδιοργανώνει και από την άλλη πλευρά νιώθεις ότι ξαφνικά όλος ο κόσμος σου ανήκει και μπορείς να πετύχεις τα πάντα!

Είναι επικίνδυνα αυτά τα μονοπάτια. Πρώτα πρώτα, πως θα το παραδεχθείς στον εαυτό σου; Πως μπορείς να πεις μια μέρα: "Ωχ! Είμαι ερωτευμένος;!" χωρίς να υποστείς μετατραυματικό σοκ;

Έπειτα, αφού περάσεις όλα τα στάδια μέχρι την αποδοχής, πως θα το παραδεχθείς ενώπιον των άλλων και κυρίως του ατόμου που σε ενδιαφέρει;

Και το κυριότερο: πως θα χαλιναγωγήσεις όλα αυτά τα ακαθόριστα συναισθήματα που ορισμένες φορές ενέχουν κτητικότητα (η οποία είναι λογικό να πνίγει και να προκαλεί ασφυξία στον άλλο), ενέχουν ανυπομονησία και άλλες αρνητικές τέτοιες πτυχές;

Όσα και να γραφτούν ή ειπωθούν ποτέ για τον έρωτα είναι τόσα λίγα μπροστά στο όλο το ακατανόητο και το απέραντο του συναισθήματος. Και λόγω της πολυπλοκότητας και της συνθετικότητάς του, δεν ξέρω αν μπορούμε να το χαρακτηρίζουμε "συναίσθημα" αλλά αντ' αυτού "κατάσταση".

Και τότε ξεσπούν όλες οι αντιφάσεις μέσα σου. Αποδοχή και απόρριψη των αισθημάτων, ναι και όχι, μπορεί και ίσως, ορμή και αδράνεια και όλα τα περίεργα μαζί. Κι αυτό να σε τρελαίνει και οι άλλοι να το ονομάζουν έρωτα. Φλύαρη σιωπή που σε κάνει να θέλεις να βγάλεις τόσες λέξεις χωρίς ήχους και τελικά δεν μπορείς να μιλήσεις, κοιτάς με μάτια που μιλάνε περισσότερο από κάθε τί. Ένας υπερρεαλισμός σε μια φαινομενικά ρεαλιστική σκηνή. Μια ασυναρτησία.


Αλεξίου Πηνελόπη

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Απομνημονεύματα 9ης Απριλίου 2016 ( "Ο βασιλιάς και το πουλί")

Έπειτα από πρόταση και παρότρυνση ενός καλού φίλου, χθες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα γαλλικό animation του 1980 με τίτλο "Ο Βασιλιάς και το πουλί". Αν και το συγκεκριμένο έργο είναι σχετικά παλιό, τα μηνύματα που περνά είναι διαχρονικά και επίκαιρα σε κάθε εποχή, διότι κατά έναν περίεργο τρόπο, μπορούν να προσαρμοστούν στα δεδομένα της εκάστοτε χρονοσυγκυρίας. Στο απομνημόνευμα αυτό θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου ματιά πάνω στο έργο, διότι με έβαλε σε πολλές σκέψεις...

Ξεκινώντας από την αρχή, εν προκειμένω τον τίτλο του έργου "Ο Βασιλιάς και το πουλί" μπορεί κανείς να καταλάβει, έχοντας δει το εξαιρετικό αυτό animation, πως δεν πρόκειται για ένα "και" συζευκτικό με σκοπό να ενώσει δύο ίδιες έννοιες αλλά για ένα "και" με σκοπό να καταδείξει δύο πόλους ενός κόσμου, του κόσμου που περιγράφει το έργο και εύκολα μπορεί κανείς να παραλληλίσει με την κοινωνία στην οποία βρίσκεται εντός. Ο Βασιλιάς αντιπροσωπεύει το σκότος, τα πάθη, το ναρκισσισμό, την τυρρανία, την τυπολατρία, την υποταγή, τα δεσμά ενώ το Πουλί από την άλλη πλευρά αντιπροσωπεύει τη ζωή, την αγάπη, την ελευθερία, τη χαρά. Ο τίτλος είναι μία "παγίδα" θα μπορούσε να πει κανείς για κάποιον που έρχεται να δει την ταινία χωρίς να γνωρίζει τί πραγματεύεται και στο τέλος καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Απομνημονεύματα 22ας Μαρτίου 2016 (Σκέψου αλλιώς!)

Σήμερα βίωσα τη μεγαλύτερη συγκίνηση της ζωής μου. Σήμερα έμαθα πως η καλοσύνη και η αγάπη σε κάποιους ανθρώπους είναι τα κύρια, και ίσως μοναδικά, γνωρίσματα τα οποία έχουν μάθει να προσφέρουν απλόχερα χωρίς κανένα αντάλλαγμα...

Η αφορμή ήταν η σημερινή δράση, στην οποία είχα τη χαρά να συμμετάσχω ως κομμάτι της ομάδας εθελοντών των Συμμάχων Υγείας, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων. Είχε διοργανωθεί μία ημερίδα για τις προοπτικές στις ζωές των ατόμων με αναπηρία. Εκεί, ως εθελόντρια στην υποδοχή/γραμματεία της ημερίδας, είχα την αρμοδιότητα να κατατοπίζω τους συμμετέχοντες και να τους παρέχω το υλικό της ημερίδας μετά την εγγραφή τους. Στο διάλειμμα, μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου, με πλησίασε μία κυρία γύρω στα 50 με σύνδρομο Down. Ήρθε χαμογελαστή και μου ζήτησε κάποιες πληροφορίες για τους υπεύθυνους της ημερίδας, τηλέφωνα επικοινωνίας κτλ. 

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Απομνημονεύματα 5ης Μαρτίου 2016 (η τελετή του παραλόγου)

Αυτό που μετρά περισσότερο από τις πράξεις, κατά την άποψή μου, είναι τα κίνητρα. Και αναφέρομαι είτε σε πράξεις που κάνει κανείς ως μονάδα είτε σε αυτές που γίνονται σε ένα συλλογικό πλαίσιο.           
          - Ποιο είναι το κίνητρο; 
                         -Σε τι αποσκοπούν; 
                                     -Τι επιδιώκουν;

Θέτοντας αυτά τα 3 ερωτήματα σε διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν κατά καιρούς, κατάφερα να καταλάβω πολλά περισσότερα απ' όσα υποδεικνύουν τα φαινόμενα. Κυρίως άρχισα να αντιλαμβάνομαι τις προθέσεις και κατ' επέκταση τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα των ανθρώπων των οποίων οι πράξεις αφορούσαν τη ζωή μου ή τύχαινε να έρθουν σε επαφή μαζί μου. Έτσι λοιπόν, με αφορμή ένα γεγονός που έλαβε χώρα χθες το βράδυ στη γενέτειρά μου, ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω για άλλη μία φορά τις σκέψεις μου.

Επειδή δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ως προς τα αμελητέα σημεία της ιστορίας (πχ. το ποια είναι η γενέτειρά μου) αλλά ούτε να θίξω συγκεκριμένα πρόσωπα, θα μείνω καθαρά στο "κοινωνικο-ψυχολογικό" κομμάτι της ιστορίας που αποτέλεσε αφορμή για το σημερινό απομνημόνευμα.

 - Τι;

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Απομνημονεύματα 13ης Φεβρουαρίου 2016 (κάτι για τον έρωτα)

Ένα κόλλημα που έχω αποκτήσει τον τελευταίο χρόνο είναι να διαβάζω ερωτική ποίηση. Δεν εννοώ όμως την ποίηση που εξυμνεί την ένωση δύο ανθρώπων και το σαρκικό κομμάτι αλλά αυτή που μιλάει με λόγια μαγικά για το απροσδιόριστο των ανθρώπινων συναισθημάτων. Αυτή η ποίηση μου αρέσει, για αισθήματα και συναισθήματα. Μέσα της βρίσκω το νόημα, βρίσκω τα κλειδιά που ανοίγουν το μυστήριο μαύρο κουτί του τί και πώς αισθάνεται ο άνθρωπος. Είναι ένας τρόπος να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου, τους γύρω μου, να κατανοήσω τα συμβάντα. Άλλες φορές ταυτίζομαι και άλλες, χωρίς να το καταλάβω, βιώνω αυτό που με τόσο όμορφα λόγια περιγράφεται.

Όμως ο έρωτας, όσο μαγευτικός άλλο τόσο μυστηριώδης είναι. Η φύση του ανεξιχνίαστη, η εκδήλωσή του ακαθόριστη, σχεδόν ανεξέλεγκτη που τα λόγια είναι πάντα λίγα για να την περιγράψουν. Διότι μόνο αυτό μπορούν να καταφέρουν, την περιγραφή και όχι την πλήρη επεξήγηση. Κι όμως, ακόμη και μέσα από ποιητικές προσπάθειες για την παρουσίαση αυτού του έντονα συναισθηματικά φορτισμένου φαινομένου, όλοι καταλαβαίνουμε ένα κομμάτι της ουσίας του. Είτε επειδή το έχουμε βιώσει είτε επειδή η περιγραφή την οποία διαβάζουμε με απόλυτη προσήλωση μας συγκινεί, μας προκαλεί αισθήματα, πας παρακινεί σε μεγάλο βαθμό να το βιώσουμε.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που...

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Απομνημονεύματα 20ης Ιανουαρίου 2015 (για τη φίλη ξε-φίλη)

Δεν πρόκειται - προφανώς - για κάποιο friend request το οποίο έγινε accepted και λίγο καιρό έπειτα κατέληξε στο un-friend zone στο Facebook. Μιλάμε για την πραγματική εμπιστοσύνη. Για μια φιλία που ξεκίνησε, κάπου χάθηκε στα μέσα της διαδρομής και έληξε γρήγορα και άδοξα.

Είναι τόσο σημαντικό το θεμέλιο της εμπιστοσύνης για να δέσει μια φιλία, που μοιάζει αδύνατη η αποδοχή ενός ατόμου στη ζωή μας όταν δεν μπορούμε με τίποτα να το εμπιστευτούμε. Το καλό σε μερικές περιπτώσεις είναι ότι μαθαίνουμε σχετικά γρήγορα πότε ένα άτομο είναι άξιο εμπιστοσύνης ή όχι, ώστε να βάλουμε τις κατάλληλες διαχωριστικές γραμμές. Παρ' όλα αυτά, αν έχεις ήδη αρχίσει να επενδύεις συναισθηματικά σε αυτόν τον άνθρωπο, ακόμη και το "σχετικά νωρίς" σου κοστίζει, ιδιαίτερα όταν τον είχες σε εκτίμηση και πίστευες ακράδαντα πως επρόκειτο για ένα πολύ καλό άτομο.

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Απομνημονεύματα 19ης Ιανουαρίου 2016 (Και πιάνει κρύο...)

     Χωρίς απαραίτητα να είναι καιρός για δύο. Σίγουρα, όταν ο καιρός δεν ευνοεί, περνάμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας σε κλειστούς χώρους ή στο σπίτι μας και είναι τότε που θυμόμαστε τις δημιουργικές πλευρές του εαυτού μας, αναζητούμε νέα χόμπι, αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο σε πράγματα ή ανθρώπους που αγαπάμε, ψάχνουμε τρόπους να γεμίσουμε το κενό της καθημερινότητας. Ή το κενό που νιώθουμε...
     Όταν πιάνει κρύο και περνάμε περισσότερο χρόνο με τον εαυτό μας ή στο σπίτι, αναλογιζόμαστε διάφορα πράγματα που αφορούν τη ζωή μας. Έρχονται στο φως ανησυχίες, ανασφάλεια και έντονος σκεπτικισμός για την πορεία της ζωή μας. Τότε αναδύονται τα προβλήματα που τόσο καιρό κρύβαμε καλά ή αγνοούσαμε. Διότι, όσο οι ημέρες είναι ηλιόλουστες και υπάρχει ζέστη, τίποτα δεν μας απασχολεί περισσότερο από το να βγούμε έξω, να περάσουμε καλά, να πάμε με φίλους για καφέ, να πάμε παραλία. Το χειμώνα όμως είναι αλλιώς. Εκεί ξεχνάμε πως είναι να περνάς καλά 24ώρες/24ωρο και να είσαι από πάρτυ σε πάρτυ. Τότε ο κόσμος "ξαφνικά"

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Απομνημονεύματα 18ης Ιανουαρίου 2016 (μιαααα νύχτα τρελήήήή...)

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να ξεκινάει ο νέος χρόνος όμορφα, και κυρίως με καλή παρέα, ένα βράδυ σε κάποιο σπίτι... Και μόνο που ετοιμάζεσαι να υποδεχθείς στο σπίτι σου αγαπημένα πρόσωπα για μια βραδιά γεμάτη γέλιο, μουσική, ταινίες, ψυχαγωγία ενώ παράλληλα επικρατεί μια ωραία ατμόσφαιρα, η αίσθηση δε συγκρίνεται. Κάπως έτσι ήταν και ένα από τα πρώτα βράδια του 2016, μόνο που προς το τέλος καταλήξαμε να έχουμε πέσει κάτω από τα γέλια! Νέος χρόνος, νέες ωραίες αναμνήσεις δημιουργούνται!

Όλα ξεκίνησαν στις 9 το βράδυ.

Ένα γνωστό πρόσωπο σε εμένα και την παρέα μου εμφανιζόταν σε τηλεοπτική εκπομπή και μαζευτήκαμε σιγά σιγά για να "αποθεώσουμε" τις τηλεοπτικές στιγμές του εν λόγω ατόμου. Για να μην πολυλογώ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος, αρκετά ψωνισμένος και με τη μύτη μέχρι το ταβάνι, μας προσέφερε ατέλειωτες ώρες γέλιου και ήταν ο κεντρικός σκοπός των μαζώξεων στο σπίτι μου, εκείνο το τριήμερο. Έτσι, κάθε βράδυ, την ίδια ώρα με την τηλεόραση ανοικτή και συντονισμένη στο σωστό δέκτη, ήμασταν όόόόλοι εκεί!

Το τελευταίο βράδυ όμως, έγινε η μεγάλη έκπληξη και ανατροπή με το συγκεκριμένο άτομο για πολλούς λόγους (οι οποίοι δεν έχουν σημασία). Έδωσε "ρεσιτάλ ερμηνείας" και λίγο έλειψε να θεωρήσουμε ότι τελικά εμφανίστηκε τηλεοπτικά για να ξεδιπλώσει το υποκριτικό του ταλέντο! Αφού τελείωσε η εκπομπή, ξεκίνησα να ετοιμάζω τη ζυμαρόπιτα την οποία, αφού έβαλα στο φούρνο, επέστρεψα στο σαλόνι με την παρέα μου.


Και έφτασε 11.00μ.μ. σιγά σιγά...

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Απομνημονεύματα 31ης Δεκεμβρίου 2015 (μερικές σκέψεις...)

Τι θα μπορούσε να ευχηθεί κανείς για το νέο έτος; Η αλλιώς, για τις επόμενες 2 ώρες που αλλάζει η μέρα και "τυπικά" αλλάζει και το τελευταίο νούμερο της χρονολογίας που ο ίδιος ο άνθρωπος δημιούργησε για να προσδιορίσει τον εαυτό του μέσα στο χωροχρονικό πλαίσιο στο οποίο υπάρχει... Η αλήθεια είναι, τίποτα ιδιαίτερο. Η αλλαγή που χρειαζόμαστε δεν είναι στις χρονολογίες, στις χιλιετίες κτλ, είναι βαθύτερη, εσωτερική, δομική. Δεν είναι πάρτυ στους δρόμους και τα νυχτερινά κέντρα για "το νέο έτος", είναι αυτοκριτική. Σε έναν κόσμο με τρομοκρατικές επιθέσεις δίπλα μας και μακριά μας, πολέμους, πρόσφυγες, φτώχειας, οικονομικής εξαθλίωσης, υπόκρυφης δικτατορίας, στέρησης βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, το να ευχόμαστε και να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο είναι αέρας κοπανιστός. Στο να προσπαθούμε όμως έμπρακτα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πιο συμπονετικοί και δυναμικοί, βρίσκεται το πραγματικό νόημα όχι μόνο των εορτών αλλά και της ζωής. Ας απαλλαχτούμε από τα στερεότυπα των κενών εορτών και ας δοκιμάσουμε μια ανασκόπηση στις ζωές μας, μια αναθεώρηση των αξιών μας, ας δοκιμάσουμε να γίνουμε η αιτία για ειρήνη, ευημερία και υγεία σε όλο τον κόσμο!

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Απομνημονεύματα διακοπών από ΠΑΡΓΑ (11 μικρές ιστορίες ανθρώπων)

SOSaki: Το παρόν απομνημόνευμα αποτελεί συνέχεια του προηγουμένου απομνημονεύματος για τους Παξούς. Όπως προηγουμένως, έτσι και εδώ παρουσιάζονται άλλοτε εκτενώς και άλλοτε συνοπτικά μικρές ιστορίες 11 ανθρώπων. Οι αριθμοί δίπλα από τα ονόματα-κλειδιά βρίσκονται για να διευκολύνουν την ανάγνωση και την ενδεχόμενη επιλογή συγκεκριμένων ιστοριών από το σύνολο των καταγεγραμμένων. 


Λέξεις (ονόματα) κλειδιά:

[ΠΑΡΓΑ] : (7) ο Χοσέ Αρμάντο, (10) ο Κοκομπλόκος, , (4) o καραβοκύρης, (5) ο Καπετάν,(6) ο "Alo, valtos - luxnos", (2) η μαϊμού, (1) ο Νίκος "που 'σαι Θανάση", (11) οι γείτονες, (3) η χρυσόγρια, (8) ο θαλασσόλυκος και (9) ο Ιtalian Βαρουφάκης.


Ιδού η πολυπόθητη συνέχεια των απομνημονευμάτων από τις διακοπές! Ήρθε η ώρα της Πάργας! Είμαστε στην καρδιά του Χειμώνα, επομένη Χριστουγέννων, το κρύο έξω τσουχτερό και η παγωνιά έχει ασπρίσει τα πάντα. Όμως και τι μ' αυτό; Το μυαλό εμμένει πεισματικά στις αναμνήσεις του καλοκαιριού, που εύκολα δε σβήνουν. Ή μάλλον, δε θέλω να σβήσουν όταν έχω να θυμάμαι μόνο όμορφα πράγματα...

Φεύγοντας λοιπόν, από τους παραδεισένιους Παξούς, η Πάργα ήταν ο επόμενος προορισμός διακοπών. Πιο γνωστός σε μας, λόγω του ότι αποτελεί σταθερή επιλογή για διακοπές ή μονοήμερες εξορμήσεις τα τελευταία χρόνια, επομένως δεν αναζητούσαμε τόσο το καινούργιο όσο ένα όμορφο μέρος για να συνεχίσουμε τα μπάνια μας, τη χαλάρωση και τις εξορμήσεις μας. 


Παρ' όλα αυτά, τα απρόοπτα (λίγα μεν αλλά...) δεν έλειψαν!


[ΠΑΡΓΑ]

1) ο Νίκος "που 'σαι Θανάση" 
Αν υπάρχει μία φιγούρα που σίγουρα θα μείνει για πολύ καιρό ακόμη χαραγμένη στη μνήμη μου κάνοντάς με να γελάω, είναι ο Νίκος "που 'σαι Θανάση". Είναι από τους πιο αστείους ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου! Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Ήτανε μεσημέρι, τελευταία μέρα στο Γάιο. Η κολλητή μου κι εγώ περιμέναμε να φτάσει από λεπτό σε λεπτό το καράβι που θα είχε προορισμό την Πάργα πίνοντας milkshake στο μαγαζάκι του κυρίου Σταμάτη (βλέπε απομνημονεύματα διακοπών από ΠΑΞΟΥΣ). Δεν άργησε να φτάσει κι εμείς πήραμε μια θέση ετοιμότητας (για να κόψουμε τα εισιτήρια) όταν ο καπετάνιος μας είπε πως δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε αφού το καράβι θα αναχωρούσε στις 16.00 και είχαμε δύο γεμάτες ώρες μπροστά μας. Έτσι, χαλαρώσαμε και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων (κυρίως για το πόσο πολύ θα μας λείψουν οι Παξοί, οι παραλίες με τα μαγευτικά τοπία και οι άνθρωποι τους νησιού), μέχρι να περάσει η ώρα και να φύγουμε. Πάνω στη χαλαρή μας συζήτηση παρατηρούμε πως ακουγόταν κάπου κοντά μας ένας άντρας με ψιλή φωνή.

Απομνημονεύματα 25ης Δεκεμβρίου 2015 ( Το χρονικό της τελευταίας πανσελήνου)

Καταρχήν, να ευχηθώ.

Χρόνια πολλά με υγεία και χαρά για όλους! Ας γίνουν αυτές οι γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων η αφορμή να γίνουμε πιο ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι , σκεπτόμενοι πάντοτε τον πόνο, τη δυστυχία και τη φτώχεια του συνανθρώπου μας. Σήμερα, που γιορτάζουμε με χαρά και γλέντια τη γέννηση του Χριστού, ας θυμηθούμε παράλληλα τις αθώες παιδικές ζωές που χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου, στις τρομοκρατικές επιθέσεις ανά τον κόσμο και στους πολέμους. Εύχομαι όλοι να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο αύριο για όλα αυτά τα παιδιά που στηρίζουν τις ελπίδες τους στους μεγαλύτερους ανθρώπους...

Και τώρα στο κυρίως θέμα: random stuff before the end of this year.
H αφορμή είναι η φίλη μου, Ξένια. Σε μία συζήτηση που είχαμε προ λίγων ωρών, ως ρομαντική ψυχή, μου λέει "Κοίταξε την πανσέληνο". Αφήνω το βιβλίο της (δυσβάσταχτης) Φιλοσοφίας του Νου κατά μέρους και στη συνέχεια βγαίνω στο μπαλκόνι. Το φεγγάρι, η τελευταία πανσέληνος του 2015, είναι μοναδικό. Φωτίζει όλο τον ουρανό και η ομορφιά του μαγνητίζει τα βλέμματα των ανθρώπων. Όμως οι 2 βαθμοί Κελσίου και το ελαφρύ μου ντύσιμο, με απέτρεψαν από το να θαυμάσω αυτή τη φυσική ομορφιά για πολύ. Μπήκα ξανά γρήγορα μέσα στο σπίτι, όπου έτρεμα σχεδόν από το κρύο και χάιδεψα το κουνελάκι μου το οποίο μόλις με είδε μου έκανε νάζια. Στη συνέχεια, με νοσταλγία θυμήθηκα πόσο μου λείπει η Αθήνα, τώρα που βρίσκομαι προσωρινά εκτός και συνέχισα για λίγα λεπτά ακόμα τη συνομιλία με την Ξένια και έπειτα το διάβασμα. Το κάλεσμα ενός αγαπημένου μου προσώπου για μια παρτίδα Scrable (που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει διαστάσεις παράδοσης) διέκοψε οριστικά το διάβασμά μου και με ώθησε στη συμμετοχή μιας ακόμη μίας αποτυχημένης παρτίδας. It's ok, κάποια στιγμή θα συνηθίσω.

Επιστρέφοντας στο δωμάτιό μου άρχισα να σκέφτομαι διάφορες στιγμές του 2015. Από επίδοξα love stories που θέλησαν να εισβάλλουν με μανία στη ζωή μου μέχρι και αστείες στιγμές που σκαρφίζομαι όταν είμαι μόνη σε βαρετές καταστάσεις για να περνάει πιο γρήγορα και διασκεδαστικά η ώρα...



#Στο μετρό